Trochę się zaniedbałem na blogu, ale to dlatego, że znów wpadłem w tryb życia osiadłego 🤪. Brytyjska pogoda przywitała mnie zimnem i ulewą, której moje buty nie przeżyły. Sprawiłem je sobie w wakacje i przeszły ze mną kraje nadbałtyckie, Skandynawię, Europę Centralną, Bałkany i Grecję, rozwaliły się w Gruzji, gdzie odkleiła się podeszwa, ale i tak nosiłem je kolejne dwa miesiące przez Turcję i Egipt. W Manchester zmokły momentalnie i całe kolejne dwa dni chodziłem po tych deszczach tak jakbym był boso – palce u stóp miałem jak po całym dniu pływania. Zgniły i zaśmierdły się tak, że nie było wyjścia – musiałem je wyrzucić i kupić sobie tu na miejscu nowe. Wybrałem takie mocno ciężkie – ale może dzięki temu nie będą przemakały.
Póki co ostatnie dwa dni pada tylko nocami, a za dnia nawet pojawiło się raz słonko, więc trochę się po najbliższej okolicy pokręciłem – Winchester to niewielkie typowo angielskie historyczne miasteczko z bardzo ładnymi domkami, kościołami i dużą ilością świątecznych akcentów (które bez śniegu wyglądają trochę łyso). Kontrast z syfem i brudem Egiptu niesamowity. Ludzie są przyjaźni, nie zainteresowani okradaniem mnie, jeśli zaczepiają na ulicy to po to, żeby powiedzieć „dzień dobry” i pójść dalej. Czyli tak jak to powinno wyglądać 😀. Wyprowadzam kumplowi pieska dwa razy dziennie na pobliskie „meadows”, czyli pagórkowate łąki i tam mija mnie sporo psiarzy. Dziś jeden dziadek mijając mnie oznajmił, że prawa ścieżka jest moja, lewa jego i zaczął się tak donośnie śmiać ze swojego żartu – totalnie inny typ interakcji niż przez ostatnie trzy tygodnie 😀. Po drzewach skaczą tu takie duże, spasione i szare wiewiórki, które niekoniecznie boją się ludzi – coś jak gołębie, że póki nie próbuję ich łapać, ignorują mnie. Niestety, prognoza pogody twierdzi, że będzie tu padało jeszcze z tydzień – ale zostaję tu do końca roku, więc może coś się odmieni. Blog przechodzi więc w tryb świąteczny, czyli codziennych wpisów raczej nie ma się co spodziewać 🤪.
