Roguecraft

Amiga od Złomodore to był komputer, panie, oho! A ile gier RPG miał! Komputer-legenda, miliony fanów, nadal żywy! 15 przejęć IP i 40 rebootów hardware później nadal powstają nowe gry na…

…jakie gry? No smh tbh nie wiecie? Wystarczy spojrzeć na stronę amigową z cytrynową ksywką i podziwiać… porty arcade z lat 80tych, porty z NESa, platformówki single screen… A komercyjnie! Komercyjnie gry... pokroju zgreda, czyli yyy jednoekranowe shovelware, które w latach 90tych wstyd byłoby wydać jako PD, a co dopiero kasy żądać. No cóż… źle się dzieje w państwie amigowskim. Ale mimo to sporadycznie, ze dwa razy do roku max, pojawia się coś nie dość, że nowego, to jeszcze autentycznie dobrego. Na przykład port wsteczny Ambermoon Advanced. Albo bohater dzisiejszej recenzji, Roguecraft.

Roguecraft jest, powiedzmy, grą roguelike. „Powiedzmy”, gdyż prezentuje raczej uproszczony schemat rozgrywki, bardziej Sword of Fargoal niż ADOM – notabene twórcy, Badger Punch, wcześniej wydali parę gier na C64, w tym Rogue64, z którym Roguecraft ma w gruncie rzeczy sporo wspólnego. Założenia mechaniczne Roguecraft są uproszczone do granic: są trzy klasy (fighter, wizard, thief), dwa staty (hp i dmg), 1 umiejka (dodatkowy slot, teleport, magic missile) i wio do lochów. Co iluś zabitych wrogów pojawia się klejnot, który po podniesieniu zwiększy HP lub DMG, więc rozwój postaci jakiś tam jest. W lochach, podzielonych na piętra, rozmieszczone są komnaty na gridzie 5x5, pełne wrogów, sporadycznie heal, potek (każdy losuje 2 efekty z puli potków) lub skrzynka z kasą (punktami), są też ukryte komnaty, które trzeba jakoś znaleźć.

Mimo prostych założeń Roguecraft prezentuje zaskakującą głębię; znaczy jest w porywach do kolan, a nie tylko po kostki. System jest turowy, wrogowie i gracz ruszają się na przemian, choć nie zawsze o tyle samo, więc trzeba uważnie obserwować sytuację i taktycznie operować swoimi ruchami – zminimalizować otrzymane ciosy, rozdzielić wrogów, usunąć słabszych zanim wymiatacz doczłapie… Czy użyć potka instakilującego wrogów, czy teleport? A może poczekać z healem? Gra bawi się trochę konwencją, są mimiki udające skrzynki, ale też potwory udające innych dużo słabszych wrogów, są przeciwnicy atakujący co drugą turę, albo mający dwa ruchy. Można też np. zaciągnąć typa po ognistych czy kolcowych pułapkach, żeby było łatwiej. Indywidualne komnaty nie są generowanie zupełnie losowo, ale mają dostatecznie dużo możliwych layoutów żeby nie powtarzały się zbyt często, a poziomy stopniowo wprowadzają nowe zagrożenia i niespodzianki. Ogólnie rozgrywka jest całkiem szybka i dynamiczna, mimo że turowa. Gra jest bardzo dobra na partie tak około 60 minut i jako taka nie posiada możliwości zapisania stanu rozgrywki.

Graficznie jest pełen wypas. Postacie i wrogowie są animowani, niektóre dekoracje lochów też. Same komnaty są wykonane w absolutnie stylowej grafice, mocno przypominającej klasyczne Darkmere czy inne Shadowlands. Efekty dźwiękowe są dość proste, za to cały czas przygrywa nastrojowa muzyka Jogeira Liljedahla.

Gra działa na systemach ECS (A500+, A600, A2000) i AGA. Oryginalne wydanie wymaga 2MB pamięci, reedycja DX (więcej wszystkiego) 2 MB chip + 2 MB other + whdload. Właśnie, skoro o reedycjach mowa – Roguecraft chyba okazał się być niezłym sukcesem dla wydawcy Thalamus: pierwotnie gra wyszła na Amigi, w 2026 roku wyszła edycja DX, na Amigę, porty na Mega65 i Gameboy Color, a w drodze jest też wersja Steam. Nic dziwnego zresztą, to świetna gra jest, znacznie powyżej przeciętnej.

Plusy:
+ dynamiczna, taktyczna rozgrywka
+ zero zawracania głowy, czysty gameplay
+ łatwe do ogarnięcia reguły
+ ładna oprawa

Minusy:
- hm… to nadal dość prosta gierka?

Moja ocena: 5/5