Mój Talesowy Potwór otrzymał kolejny kawałek ciasteczka, ku jego wielkiej uciesze. Ciastko może nie największe, czasem jakiś twardy rodzynek wszedł między kły, ale było baaardzo smaaaczne. Mam nadzieję, że dożyję wydania wszystkich części na PC. Po Graces F i zapowiedzianej Berserii (która remastera nie wymaga moim skromnym zdaniem) trend może napawać optymizmem. Chociaż wolałbym najpierw kontynuację recenzowanego tutaj tytułu, czyli Tales of Xillia (PC).

No to contynuujemy combosa. Ciąg dalszy bohaterskiej przygody i crótkie zwieńczenie zachwytów nad budżetową ale udaną produkcją, czyli DLC o nazwie Solasta: Palace of Ice (PC). 

Właśnie dobiegła końca i bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Jeśli ktoś, tak jak ja, nie słyszał wcześniej o grze Solasta: Crown of The Magister (PC) to polecam. Do zabawy w koopie tym bardziej. To będzie trzecia recenzja tej produkcji i wygląda na to, że wysokie oceny nie są przypadkowe. Albo wszyscy recenzenci są w zmowie, bo lubią D&D. Tak czy owak proszę nie sugerować się screenami - gra wciąga jak odkurzacz.

Część numer czternaście milionów sto dwa tysiące dwadzieścia pięć: Bravely Default II (PC). Ten europejski system jednak jest gupi, amerykański może mniej intuicyjny ale za to praktyczny, bo wtedy wszystko jest uporządkowane tak jak trzeba i mamy zachowaną ciągłość i porządek i... bo nie o tym chyba. Zapraszam do przeczytania, ale bardziej do zagrania. Coś klasycznego i świeżego zarazem. Zaległości? A tak, chodzi o te wszystkie gry, w które nigdy nie zagram. Teraz jest o jedną mniej.

Podczas wakacyjnego urlopu u przyjaciela szukaliśmy gry do luźnego spędzania wieczorów na kanapie, jak za dawnych lat przy konsoli. Po całodniowych wycieczkach i zwiedzaniu miło było usiąść do wspólnej gry. Padło na tytuł od jednego z bardziej zasłużonych ludzi w branży, który współtworzył takie kultowe dzieła jak Warcraft czy Starcraft. Czy jego wizje wciąż są przełomowe? Cóż... śmiem wątpić. Ale jakiś mały błysk pozostał. Zapraszam do przeczytania kilku słów o Sunderfolk (PC).

Tak, ogórkowy czas się skończył. Ale w mojej piwnicy znalazłem stary, zakurzony słój. W nim z kolei był zakiszony pergamin ze starożytnym tekstem. Był tak głęboko wciśnięty, że zupełnie o nim zapomniałem. Postanowiłem ten tekst lekko poprawić i dorzucić do naszych opisów "staroci" jak to ktoś ładnie ujął w którymś z komentarzy. Final Fantasy XII: The Zodiac Age (PC) zasługuje na kolejną, nikomu niepotrzebną recenzję.

...inaczej się udusi. Wakacje dobiegły końca, na szczęście. Dla mnie był to intesywny czas - dużo pracy i koncertowania, a mało grania w gry. Recenzja powstawała w mękach - w domu, w pracy, w pociągu i w samolocie - i powinna się tu znaleźć już dwa tygodnie temu. W końcu mogę odhaczyć ten tytuł z listy i podzielić się swoimi odczuciami, co chodziło za mną długo. Przyznam, że zakończenie tej recenzji przyniosło mi pewną formę ulgi. A mowa tu o Last Epoch (PC).

W końcu! Udało się! Po wielu długich miesiącach, jeśli nie latach bo już straciłem rachubę... mogę zdjąć hełm najemnika. Odłożyć młot kowala, schować moździerz aptekarza i kilof górnika i w ogóle rzucić cały ten oręż i narzędzia. Wraz z recenzją najświeższego dodatku do Wartales: The Beast Hunt (PC) żegnam się ze swoimi najemniczymi wojażami.

Dawno, dawno temu, za górami zamieszkałymi przez trolle, była sobie opowieść. Historia konika i skrzyń ze skarbami, zmagań taktycznych z fantastycznymi stworzeniami, którą wszyscy znamy. Ów bohater miał też swojego dalekiego kuzyna. Doczekał się on pełnoprawnej kontynuacji z "dwójką" w tytule i "czwórką" w silniku Unreal. Jak się to udało? Zapraszam do poczytania o King's Bounty II (PC).

Powoli, acz systematycznie, zbliżam się do ukończenia mojej kooperacyjnej przygody z Wartales. Kolejny dodatek ukończony. Został tylko jeden! W ten piękny, poniedziałkowy poranek stawimy czoła krwiożerczym Skelmarom w recenzji Wartales: The Skelmar Invasion (PC).